DERİN OKULA GİDİYOR

Derin için bu sabah diğer sabahlardan farklıydı. Uyanmış, kahvaltı masasında erkenden yerini almıştı. İçi kıpır kıpırdı. İlk okul gününe hazırdı. Yeni arkadaşlar edinmeye, öğrenmeye, oyunlar oynamaya hazırdı. O kadar mutluydu ki annesine:

-Sanki karnımda yüzlerce mutlu kelebek dans ediyor.

Annesi, Derine sevgiyle baktı ve:

-Acaba sen de o mutlu, heyecanlı kelebeklerden biri misin? Yoksa o kelebeklerin de mi ilk günü? Dedi.

Artık büyümüştü. Okumayı öğrenecek, kitapları annesinden dinlemek yerine kendi okuyabilecekti. Belki de artık annesi, onun okuduğu kitapları dinlerdi.

Acaba diğer çocuklar onu sevecek miydi? Ya onunla oynamak istemezlerse? Peki ya öğrenmekte zorlanırsa? O zaman ne olacaktı, ne yapacaktı?

Gözünden minik bir damla yaş düştü:

-Anne korkuyorum. Ya arkadaşlarım beni sevmezse? Ya ben okumayı öğrenemezsem? Ne yapacağım?

-Derinciğim, canım kızım, korkman çok normal. Yenilikler bazen korkutucu olabilir, endişe verebilir. Bilmen gereken şey, yalnız olmadığın. Seninle aynı korkuları, kaygıları paylaşan bir okul dolusu arkadaşın olacak. Eminim senin hissettiklerini onlar da paylaşıyor. Ama onlar da tıpkı senin gibi orda olacak, tıpkı senin gibi hayatlarındaki bu değişimi heyecanla karşılıyor olacaklar.

-Sen de korkmuş muydun?

-Elbette korktum. Ama sonra bir çok arkadaş edindim. Zorlandığımda arkadaşlarımdan, ailemden ve öğretmenlerimden yardım istedim. Derin, sana bir sorum var. Sence her gün yağmur yağması mümkün mü?

Derin düşündü:

-Hayır, eğer her gün yağsaydı, güneşi çok özlerdik.

-Nasıl ki her gün yağmur yağmaz ya da her gün güneşli olamazsa, her günümüz de aynı geçmez. Bazı günler diğer günlere göre daha zordur. Bazı günler üzücü anlar yaşarız, bazen öfkeleniriz hatta bazen tüm bu duyguları tek bir güne yaşarız. Sence de her günümüz aynı geçse sıkıcı olmaz mıydı? Mesela her gün brokoli yeseydik?

-Brokoliyi seviyorum ama her gün yemek istemezdim.

-Bu çok normal bir istek. Tıpkı tüm bu duyguları hissetmenin normal olması gibi. Mutluluğu kabul edip güldüğümüz gibi, bu duyguları da kabul edip yaşamalıyız. Yardım istemek, anlatmak istemek, duygularımızı paylaşmak daha iyi hissetmemizi sağlayabilir. Konuşmak, sevdiğimiz şeyleri yapmak zor anları atlatmaya yardımcı olabilir. Şu an hissettiklerin çok normal. Endişelerimiz gerçek değildir, onlar sadece olabilecek ihtimallerdir. Diğer tüm güzel ihtimaller gibi bazı kötü ihtimaller de vardır. Yaşamadan ne olacak bilemeyiz. Bunu bir sürpriz gibi düşünebilirsin. Hayat kocaman bir hediye paketi ve yaşamadan içinden ne çıkacağını bilemeyiz. Okula gitmeden neler olacak bilemezsin. Evet birçok ihtimal var, ama biz -ailen, öğretmenlerin- her ihtimalde sana yardımcı olacağız. Biz her zaman seni destekleyecek ve sana yardım edeceğiz.

Derin, annesinin söyledikleriyle rahatlamıştı. Kocaman sarıldı annesine. Kötü şeyler olabilir, kötü hissedebilirdi ama sorun değildi. Ne olursa olsun geçecekti. Sevdikleri, ailesi yanındaydı. Ona yardım ederler, daha iyi hissetmesinin bir yolunu birlikte bulurlardı.

Bazen bir sarılma, bazen sıcacık bir btiki çayı, belki bir kedinin yumuşacık tüyleri, belki de bir dergi sayfası zorlanılan zamanlarda yardım eder, iyi hissettirirdi.

Sude Sezgin

Merhaba, yazarlık yolundaki ilerlememi sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum